Przepisy o rezerwach na świadczenia
Obowiązek wypłaty podstawowych świadczeń pracowniczych wynika z
Kodeksu pracy
(KP), artykuły 92-93.
Dodatkowe zobowiązania pracownicze mogą powstawać w wyniku indywidualnych umów o pracę,
układów zbiorowych oraz rozporządzeń branżowych.
Oprócz obowiązku wypłaty świadczeń mamy także konieczność ujmowania rezerw na te przyszłe świadczenia w bilansie spółki. Wynika to z Ustawy o rachunkowości (UoR), artykuł 39. Z tego obowiązku zwolnione są jedynie najmniejsze jednostki (chyba, że są one kontrolowane zza granicy), jednostki budżetowe oraz większość organizacji pozarządowych i stowarzyszeń.
Szczegółowe zasady tworzenia rezew opisują Krajowy Standard Rachunkowości nr 6 (KSR 6) „Rezerwy, bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów, zobowiązania warunkowe”, Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 19 (MSR 19, uaktualniony, ang.) „Świadczenia pracownicze” oraz Krajowy Standard Aktuarialny nr 1 (KSA 1) „Wycena zobowiązań z tytułu świadczeń pracowniczych”.
KSA 1 oraz MSR 19 zalecają, by rezerwy wyliczał aktuariusz, najlepiej licencjonowany.
Czytaj więcej na temat rezerw na świadczenia pracownicze: